zondag 10 september 2017

Een schreeuw om aandacht

Hij is een vondeling, onze Scooby en in huis genomen om toentertijd nog opgeleid te worden door onze Bimba (het gaat hier om honden). Hij was de helft kleiner dan de Golden Retriever en derhalve voor mij niet zo geschikt om aan een riempje te lopen, ik ben zelf bijna twee meter en voel me lullig met dat hondje in het openbaar. Nu moet ik zeggen dat Scooby klaarblijkelijk minder moeite heeft met maten en gewichten, het opjagen van wilde zwijnen (liefst mijn kant op) en reeën of herten is zijn grootste plezier. Het bos in met Scooby is voor een wildspotter een crime, hij verjaagt en verraad alles wat er loopt, ik noem hem wel eens “ nsb hondje” wat Ingrid als beledigend ervaart maar dan vertel ik haar dat het voor “niet snel bang” staat.
Er zijn meer dingen waar hij totaal niet bang voor is; bussen, vrachtauto’s en jeeps verjaagt hij blaffend van straat, personenauto’s zijn te min en draait hij zijn kop niet voor om.
Nu wonen wij in een streek in de bergen waar je het verkeer op één hand kan tellen, om zeven uur de schoolbus en de bakker en soms een verdwaalde auto…..
De weg door ons gehucht en het gehucht zelf ligt tegen een berg, wij wonen in het dal en zien nooit verkeer we kunnen het af en toe horen. 
Ingrid laat iedere ochtend het mormel uit zo ook deze keer, gebruik maken van de weg is nooit echt  nodig want we kunnen zo het bos in. Zo nu en dan komt ze een stukje terug over de weg om het brood op te halen wat de bakker aan een hek aan de weg ophangt voor zijn en ons gemak. Ook dit maal was brood broodnodig en Ingrid trotseerde de weg, het is maar een paar meter en de kans dat er iets langs komt is zeer klein.
Ik bevond me op het toilet met open raam en hoorde boven op de weg naar het leek een sirene afgaan en een doodsgil van ja welste. Wat zijn ze daar aan het uitvreten? was mijn eerste gedachte maar de darmendrang liet het mij nog niet toe om te gaan kijken. Vijf minuten later hoor ik Ingrid mijn naam roepen vanuit de kamer beneden en de wijze waarop…deed mij koud worden, met half afgeveegde plakbillen stoof ik de trap af……….
Daar zat ze op de bank met Scooby op haar schoot, wit als een laken (Ingrid bedoel ik) “ Scooby is onder een auto gelopen!” snikte ze, Ik vloekte en riep: “Hoe kan dat nou weer?”  Ze begon haar verhaal; de landrover van de boswachters passeerde net toen ik het brood ging halen en ik maande Scooby te zitten! wat hij ook netjes deed en hij liet de auto voorbij gaan, opeens besloot hij om hem toch maar te verjagen en kwam onder het achterwiel terecht. Het aanblik van die twee op de bank was niet om aan te zien, ze leken alle twee veel kleiner dan normaal en zagen er verslagen uit. Ik schelde nog even door, of die rothond nergens geen rekening mee houd, we hebben net Bimba begraven en nog nauwelijks verwerkt of die moet ook zo nodig aandacht. Nou, die zal die nu wel hebben, nu kunnen wij er mee naar de dierenarts. Na even snel gedoucht te hebben vanwege wat ongewenste fecaliën resten tussen de billen was de gang naar Figueiro  dos Vinhos om de dierenarts te bezoeken……
De dierenartspraktijk is ons bekend vanwege allerlei eerdere bezoekjes zoals de jaarlijkse inentingen met Bimba en een keer met Scooby. Het viel me op dat er vaak wisselingen van artsen zijn in de praktijk, het was alweer een nieuwe. Dit keer een dierenartsvrouwtje van pocket formaat wat ons verwelkomde en een assistente die direct vroeg hoe het hondje heette en de computer indook om Scooby zijn medische geschiedenis boven water te halen (staat ook zo betrokken).
Ingrid gaf te kennen dat Scooby waarschijnlijk nog onder een prototype naam stond omdat het een vondeling was en toen we hier met hem voor het laatst geweest waren had hij nog geen naam. Ze vond hem onder onze familienaam en de nodige administratieve rompslomp werd verricht. We volgde het artsenminiatuur naar de onderzoeksruimte waar Scooby voorzichtig werd onderzocht, diverse röntgenfoto’s werden genomen en getoond zodat ik nu van de binnen en buitenkant van Scooby kan houden……..
Zo op het eerste zicht wel een opdonder gehad maar niet echt hele grote interne schade was de eerste diagnose van de arts. Zijn achterpoot bleek wel uit de kom en om meer te onderzoeken moest hij een dag en nachtje blijven. In de loop van de dag bleek dat de achterpoot niet in de kom bleef en een operatie moest volgen. Er volgde een opsomming van wat het zou gaan kosten, daar schrok ik wel van maar Ingrid vond geld in dit geval niet belangrijk: “Het arme schaap” zei ze. 
Ik wees haar er op dat als het een schaap was overkomen dat die dan na een noodslachting als shoarma vlees in de diepvries was geëindigd. Ik ging nog even door om te zeggen hoe hypocriet wij mensen konden zijn: “Ooit al eens een lammetje op schoot gehad?”. Ze vond het geen vergelijk en ze had wel een punt. 
Scooby onderging zijn operatie en Ingrid kon hem de volgende dag ophalen.
Na haar thuiskomst met Scooby schrok ik me dood het beestje was natuurlijk geschoren en zijn hele achterlijf was opgezwollen en bont en blauw, hij mocht de eerste drie weken niet lopen………
Na een zeer onrustige nacht van piepen en janken viel hij in de ochtend in slaap. 


We draaien een B&B en moeten er voor onze gasten staan. 

We hadden het geluk dat onder de gasten drie dierenliefhebbers bij waren die nota bene nog verpleegkundige waren ook. Ze namen veel zorg op zich wat ons wat verlichting gaf om nog andere dingen te regelen. Scooby leek steeds iedereen te bedanken voor de knuffel want hij stak elke keer zijn voorpootje uit. Dat deed hij voor zijn ongeluk ook als hij iets tussen zijn pootje had om het er dan door ons uit te laten halen. We vertrouwden het niet en omdat hij na thuiskomst ook nog steeds niet geplast had ging Ingrid terug naar de dierenarts. Na weer wat foto’s bleek zijn voorpootje gebroken, en moest gespalkt worden. Hoeveel pech kon het hondje hebben. Weer thuis moest er op gelet worden dat hij niet ging lopen volgens de dierenarts, wellicht een wat overbodige opmerking gezien zijn verwondingen……….
Met meer pillen dan hondenbrokken moet Scooby dit gaan overleven en trotseren. Ook van ons word er natuurlijk inzet gevraagd, hij zal zijn behoeftes bijna op commando moeten leren doen en na de drie weken zal er eerst nog geoefend moeten worden met lopen enz. 
Ingrid liet zich van haar crea-bea kant zien en naaide van spijkerstof een draagzak met ruimte voor het plas en poep gebeuren.
 Na diverse pogingen om hem zijn behoefte te laten doen wat hij niet deed op commando, werd het ons te gek, zijn buikje voelde zeer gespannen aan en het moest vast pijnlijk zijn na olijfolie van eigen makelij door zijn brokken hoopten we op een goed resultaat. Vergeet het maar! het lukte niet en een laxeermiddel moest de oplossing bieden. De dierenartsrekening liep lekker op (maar geld is niet belangrijk) en om de acht uur diende het spul toegediend te worden. Na vier dagen nog geen resultaat stonden wij op het punt om hem middels hulp van de dierenarts een klysma toe te dienen….

Voor vertrek probeerde Ingrid het nog een keer …en jawel, hondje Scooby legde het ei van zijn leven. Wij zijn nog nooit zo blij geweest om een hond te zien kakken zelfs de geur op dat moment kon niet op tegen de geur van een vers gebakken appeltaart, zelfs in een hondendrol stappen zal nooit meer het zelfde zijn! Nu wisten we dat alles nog werkte en dat gaf ons wat meer vertrouwen in herstel. 
We hebben nog een paar weken te gaan en dan volgt volgens de dierenarts fysio therapie! En weer voelde ik me wat ongemakkelijk gezien het feit dat er zoveel mensen zijn die dat ook nodig hebben maar niet kunnen bekostigen. Ik denk dat een idee van een FB vriend, in dit geval Esmee Beerenschot om hem als therapie te laten zwemmen wel eens uitkomst kan bieden. Ik ben al wat poolshoogte gaan nemen, ons riviertje met de waterval en zwembad zal te koud zijn, wij hebben wel een stuwmeer in de buurt waarvan het water meestal lekker warm is……

Ik weet alleen niet hoe Scooby op een speedboot reageert!

Groet Ferrie


zondag 20 augustus 2017

Die (stink)hond had een missie!


Het was Kerst en meer dan vijftien jaar geleden toen we met onze hele familie en vrienden van een kerstdiner genoten bij de Chinees. Verschillende onderwerpen passeerde de rijk gevulde tafel. En zo ook het punt huisdieren. Ingrid liet het gezelschap weten dat de kinderen toe waren aan een hond en dat het zo goed voor de opvoeding was om hen te leren delen en zorgen! Het verbaasde mij temeer omdat wij toen al drie jongens hadden die vaak genoeg ruzie hadden om iets te delen en dus aan het leren. Of we opgegroeid waren met honden? was de vraag, ik pareerde de vraag met het antwoord, dat ons vader erg goed in het afblaffen en toebijten was. We hadden vroeger wel huisdieren maar ik wilde dat tegenover de kinderen nog even onder de pet houden, Ik was nog niet toe aan een hond, laten we er over ophouden, ik vind een hondengesprek niet gepast bij een chinees……

Een wat ouder nichtje kwam er later toch op terug en vertelde ons dat een vriendin van haar ging scheiden en zij de zorg van een Golden Retriever niet langer op zich kon nemen en haar aanstaande ex had zeker geen belangstelling, het was haar hond geweest! “Kijk dat krijg je er van als je een hond neemt” probeerde ik het gesprek weer op een ander onderwerp te krijgen. Ingrids belangstelling was echter gewekt en vroeg hoe hij heette en hoe oud hij was? Het was een zij! en geen hij! ze is vijf maanden en heet “Bimba” haar vriendin was een Italiaanse en de naam Bimba stond voor zuigeling misschien zo genoemd omdat ze zo gulzig bij haar moeder had gedronken. Nu ging Ingrid los en ze vroeg wanneer we eens konden gaan kijken. Stiekem was ik wel benieuwd welke Bimbo een Bimba kwijt wilde en liet het geregel aan de meiden over……

Tussen kerst en nieuw werd een bezoekje gebracht aan de vriendin van mijn nichtje. En ja, er liep een heel leuk hondje in de tuin, die rijkelijk bemest was met hondenpoep. Haar bazin vond dat als we haar wilde hebben, we haar gelijk mee moesten nemen. Het afscheidsritueel zal ik u besparen. Het hondje ging mee met ons terug in de auto. Ik stelde me nog wat bazig op, je moet niet flauw zijn met een hond en zette hem op de achterbank maar voor we thuis waren zat het harig beest op mijn schoot. De volgende dag had ik van roestvrijstalen hekken in onze tuin een prachtige honden kennel gemaakt want iedere honden bezitter en zeker je visite weet het!.... een hond stinkt! De hond zelf vond dat niet en blafte die nacht de buurt bij elkaar. Dan maar in de garage, de garage is verbonden met een interne deur naar de keuken dus ik had het idee dat ze dan niet zo alleen zal zijn in de nacht……..

De jongens begonnen te mekkeren en vroegen of Bimba in huis mocht slapen? Ik wees ze er fijntjes op dat we geen stoepranden in de kamer hadden en derhalve mijn schoenen dus niet kon schoonmaken als ik in een hondendrol zou trappen. Ze vonden mijn opmerking niet leuk, Bimba had nog nergens iets achter gelaten. En dat was ook zo! ze lieten haar drie maal per dag uit in het bos en het beestje deed zelfs nooit meer wat in de tuin. Daags daarna stond de hondenmand in de kamer en ik had het gevoel dat die “stinkhond” hyena-neigingen had en me uitlachte. Ze had het gewonnen!  Meer, en meer veroverde die hond je hart. Ik betrapte me erop dat als er vrienden op visite waren het gesprek vaak over de hond ging , net als een moeder over haar pasgeboren kind (zuigeling). “Nee, last van haar, nee hoor, ze is hartstikke slim ze kan al een poot geven en netjes zitten en op commando liggen”. Ik liet haar in de avond voor het slapen gaan uit, en de band begon meer en meer te groeien…….

Elke gebeurtenis in ons leven was nu ook onderdeel van Bimba’s leven. Ze was inderdaad lief, slim en speels ze heeft nog nooit iemand gebeten of bedreigd. Ze leerde heel snel, natuurlijk gaat het bij een familiehond niet om de trucjes maar het kon wel handig zijn, boodschappen uit de auto halen draaide ze haar poot niet voor om, eieren uit de kippenren, geen probleem ze bracht ze ongebroken in de keuken en liet  ze vervolgens vlak voor je uitgestoken hand op de tegels kletteren. Ik had haar aangeleerd (op een middag) om de deur achter haar te sluiten, als u kinderen heeft kent u de kreet  “sluit die deur achter je reet” zij deed het met plezier. Ingrid was wat minder blij vanwege de poot afdrukken op de deuren. Als ik aan het werk was in de tuin of garage en het werd tijd voor een peukje moest ik haar alleen maar vragen “ ga mijn shag eens halen” en ze kwam ermee terug. Het gaat er niet om wat ze kon maar ze werd steeds meer dan een hond……..

Mijn avontuur om het roer om te gooien en in Portugal een B&B te beginnen was ook voor Bimba een ommezwaai in haar leven. Ze was al reeds negen jaar maar kwam in haar tweede jeugd. De begin- jaren was ik alleen om de B&B op te bouwen. Ingrid kwam in die tijd om de zes weken (Ze werkte nog in Nederland) minstens tien dagen naar Portugal om te helpen en mij corrigeren in het gene een man fout kan doen. We besloten dat Bimba maar naar Portugal moest komen. De kinderen waren het huis uit en Ingrid moest overdag werken. Na een bezoek met de auto aan Nederland was het Bimba’s beurt om met mij mee terug te gaan naar Portugal zodat ik wat minder alleen was. Het bleek voor haar een paradijs te zijn. Ze kon hier in ons kleine dorpje (gehucht) doen en laten wat ze wilde. Ze was snel vriendjes met de bakker waarvan ze elke ochtend een broodje kreeg. Ze zat dan statig op de weg te wachten tot het busje van de bakker er aankwam. Ze werd de vriendin van iedereen en ze mocht overal komen………..

Door haar goede manieren en inborst zijn we er zeker van dat ze nog iets bijgedragen heeft aan de kijk op huisdieren hier in ons dorp, nog veel honden liggen hier aan de ketting en er word weinig meegelopen en naar omgekeken wat toch stiekem wat veranderde. Niemand kon Bimba weerstaan als ze op het plein voor het cafeetje lag, ( verrek waar was ik dan? ) een aai of klopje werd haar altijd wel toebedeeld …ze was de dame van Sarnadas en ze noemde haar dan ook… “Donna Bimba”.  Kilometers hebben we samen gelopen en door het bos gezworven. Altijd weer blij en enthousiast als Ingrid of de jongens weer uit Nederland langs kwamen. Ze sliep op onze slaapkamer (Jazeker) op haar eigen bed. Blaffen was een zeldzaamheid …één blaf was genoeg om aan te geven wat ze wilde, eten en drinken of gaan slapen. Na twee jaar kwam Ingrid permanent over en ons vakantie paradijsje ging serieus van start……  

Niet alle gasten hadden iets met een hond zoals sommige honden niets met gasten hebben, Bimba’s  knuffelwaarde doorbrak vaak de aversie tegen honden, ze had er talent voor. Ik denk dat menig kind na een verblijf hier hun ouders de oren van hun kop hebben gezeurd om toch vooral een hond te nemen. Er waren ouders die claimde dat ze een huisdieren-allergie hadden maar vielen vaak na omgang met Bimba door de (honden)mand als het een smoes was geweest voor de kinderen.
Ik ben geen dweper als het om huisdieren gaat! het gaat me te ver om te zeggen dat het mijn kinderen zijn maar een bijzondere band met je huisdier moet je een dierenbezitter (of andersom) niet uitleggen …die weten het… je gaat van ze houden!........  


Dit verhaaltje resumerend kom ik er opeens achter dat Bimba een missie in het leven heeft gehad!
Er voor iemand zijn! en haar omgeving gelukkig maken en sommige namen een hond omdat Bimba bestond…..(toch een beetje dweper?) Er zijn mensen die het minder doen in het leven. De jaren met haar zijn omgevlogen en nog vele avonturen en belevenissen kan ik de revue laten passeren maar u heeft vast voorstellingsvermogen genoeg  om het zelf in te vullen. 

Bimba was naar ruim zestien jaar, te moe om nog ouder te worden en is in haar eigen huis, pijnloos en ik weet het zeker “vredig” ingeslapen.                                                                                                  Onbedoeld tactloos vroeg wel iemand of ik na Bimba een andere zal nemen? Toen beet ik hem toe en blafte hem af….er is maar één Bimba.                                                                                                       
Nogmaals ik ben geen dweper maar als ik god was, liet ik huisdieren net zo oud worden als de mens.            

Hopend dat dit verhaaltje bijdraagt aan het verwerken van verdriet bij het verlies van uw huisdier.                                                                                                                                                     

Groet, Ferrie  

zondag 13 augustus 2017

Persoonlijke hygiëne



Ik begon naar te veel Ferrie te ruiken maar tegenwoordig ruiken ze liever “Hugo Boss” of “ Joop” dus werd het tijd voor een douche. Ik was mij tegenwoordig wat vaker aan de wastafel en douche hier beduidend minder dan in Nederland omdat ikzelf met de gasflessen moet leuren. Dan te bedenken dat toen mijn kinderen nog thuis woonden je een nummertje moest trekken, ik had wel eens het idee dat als ze ooit opgedroogd zouden raken ze de helft kleiner zouden zijn.
Het is niet mijn gewoonte om met leesbril te douchen, meestal sta ik er al onder voor ik er aan denk om te kijken welke shampoo ik ga gebruiken dus zoek ik de shampoo uit op geur zoals daar zijn: Appel, perzik, abrikoos, kiwi en kokosnoot, onze fruitmand heeft minder variatie maar was daar je haar maar eens in. Terwijl ik ontspannen douche realiseer ik me wat een zooi schoonheidsmiddelen en cosmetica spullen de badkamer bevat.
Vroeger (O jee, ik bedoel eerder) stond er een fles shampoo met dennengeur en je voelde zelfs de naalden in je ogen prikken en dat was het! Als men nu in ons led-verlicht bad-meubel duikt duizelt het mij vaak. En niet alleen in de badkamer! kijk maar eens in je keukenkastjes voor ieder schoonmaak-karwei is er wel een product. Er is zelfs een fabrikant die vind dat hun producten “doen wat ze beloven” tegenwoordig kunnen wij daar als mens nog een voorbeeld aan nemen, één op de drie huwelijken strand na de belofte.
Om toch maar even bij de producten in de badkamer te blijven ging ik mij na mijzelf afgedroogd te hebben eens wat verdiepen en analyseren wat er stond. Diverse flessen gingen door mijn handen. Antiklit, antikrul, antiroosshampoos, shampoo voor mannen en shampoo voor vrouwen, ik zal die laatste wel vaak gebruikt hebben want begin al wat borsten te ontwikkelen, ik ging over op de aftershave, zes halfvolle flesjes en een paar nog in cadeauverpakking, oké daar zal Vaderdag wel eens debet aan kunnen zijn. Tien volle tubes tandpasta met tegenwoordig zo’n klein irritant lipje onder de dop, ik krijg het zonder bril niet open en ram er wel eens een wattenstokje in met het gevolg dat de badkamerspiegel naar mint ruikt. Zal toch mijn leesbril vaker op moeten zetten….naast de tandpasta ligt gevaarlijk de spierbalsem en aambeienzalf, je weet zonder bril maar nooit wat je op je tanden smeert….
De ontdekkingsreis ging verder. Ik kwam bij de vrouwenlaatjes terecht en ja hoor ……wat laten die vrouwen zich allemaal op de mouw spelden of moet ik zeggen “aansmeren “   vocht inbrengende gezicht crèmes, anti-age-crème (mooi dat scheelt verjaardagscadeautjes want ze willen niet meer jarig worden ) diverse deodoranten in rollers en spuitbussen en natuurlijk allerlei geurtjes, eau de cologne, parfums en ik vond zelfs een pot antirimpel-crème deze laatste vind ik een goed voorbeeld van belazerd worden. Die reclame gasten weten wel hoe ze het aan de man-vrouw moeten brengen: Men neme een filmster van middelbare leeftijd plamuren haar vol en zie een rimpelloze dame mag de vrouwen overhalen om er uit te zien zoals zij.  Het is in ieder geval duidelijk dat in deze branche veel, heel veel geld verdiend wordt met gebakken lucht.

Natuurlijk kan ik me voorstellen dat vrouwen het fijn vinden iets op te smeren en er goed uit willen zien en dat moeten ze zeker doen….Ik stond nog even met de pot antirimpel-crème in mijn handen en het verbaasde mij dat men daarin geloofde, van antirimpel-crème geloof ik geen zak!…Om bij dit laatste woord te blijven ben ik bereid om me als proefpersoon op te geven, ik weet zeker, ook al smeer ik het drie maanden lang op die plek dan nog zal er geen rimpeltje minder zijn….en als dat wel het geval zou zijn is dat voor mij het ultieme bewijs dat het werkt! En ben ik de eerste die zijn ongelijk zal toegeven en beloven zelfs tien jaar gratis voor dat bedrijf te werken…. maar dat verwacht ik niet.   
We gaan verder op de zoektocht en ik kom erachter dat er op veel flesjes en smeersels de tekst dermatologisch getest staat…maar een bevinding staat er nooit op!  ik vertrouw er maar op dat dat is wat ze bedoelen! ……geen uitslag! Ik raak helemaal verdiept in mijn onderzoek en kom tot de verwondering dat hoe meer ik lees hoe meer ik me afvraag hoe mensen vroeger hebben geroken of er uitzagen, het is overweldigend wat de kastjes en laadjes hier bevatten ….en vooral wat er door die vrouwen bewaard word, Ik kwam nog een doos tampons tegen van voor de overgang …van die ouderwetse die jezelf nog moest inbrengen nog zonder lanceerbuis en dwang-richting-ribbels die ze tegenwoordig wel hebben…….zeker iets voor een museum later?
Het geld en gebakken lucht spenderen gaat maar door… met nieuwe moderne producten! ik refereer even aan wat ik herhaaldelijk op de tv-reclame zie om vrouwen te overhalen om toch vooral producten te gaan kopen tegen vaginale ongemakken. Zuurtegraad en PH waarde zijn belangrijk om op peil te houden, waarschijnlijk om mijn zwembad te beschermen (zie verhaaltje zwembad-les) en ook eventuele verdroging ligt op de loer. Lieve vrouwen laat u niet verleiden u kunt uw geld  beter besteden, U zult zelf wel weten dat als er enig vaginaal ongemak of als er ietwat geluidsoverlast bij het lopen optreed, een beetje olijfolie of vaseline wel volstaat. Toch ik weet het… reclames zijn zo moeilijk te weerstaan en als u het product toch wilt proberen en of er prettiger door voelt, vraag dan uw partner m­/v de kosten van dat spul te delen, u kunt ze altijd nog wijsmaken dat het om lip-balsem gaat en om het insmeren dan wat spannender te maken is het delen met uw partner misschien leuker als het product al opgebracht is!
Ik heb van de zes halfvolle verschillende flesjes aftershave volle gemaakt, door ze over te schenken en zo wat meer plaats te maken in het bad-meubel. Op die manier heb ik zo toch mooi mijn eigen geurlijn gecreëerd, de naam heb ik ook al bedacht wat dacht u van? ... S.F.W …. (Smell Ferrie Well)   
Ik had genoeg gezien en begaf me nog ongekleed naar de slaapkamer om me aan te kleden trok wat kasten en lades open om schone kleren op te scharrelen en dacht……….wat zal ik eens over mijn kledingkast schrijven!

Groet Ferrie.