zondag 14 januari 2018

Proficiat

(Je kan niet altijd lachen om Fer-haaltjes)

Het was 1962 of 1963 daar wil ik van af zijn, mijn moeder was herstellende van TBC en was opgenomen geweest in een sanatorium te Delft. Mijn vader had werk in Den Haag gevonden om dicht bij haar te zijn. Wij kwamen van het Zeeuwse platteland, tijdens de herstelperiode van Moeder waren de vier kinderen ondergebracht bij familie. Twee zussen in Zeeland (Moederskant) Ik en mijn broer in Den Haag (Vaderskant). Het was niet mijn beste tijd! Den Haag was voor mij “buitenland” mede door mijn boerenaccent. Ik werd in het begin niet verstaan op school en daarbuiten. Na het herstel van mijn moeder huurde ze een bovenwoning in Spoorwijk toen al een achterstandswijk met de intentie zo vlug mogelijk terug te keren naar Zeeland. Mijn vader werkte voor een bedrijf dat kantoormachines verkocht. Hij had een rijbewijs maar reed vanwege het schaarse geld brommer. Wel mocht hij van zijn baas (die hij verafgoodde) zo nu en dan boodschappen doen voor de zaak met de Mercedes “van de baas”………

Daar zal ik wel mijn voorliefde voor dat merk hebben gekregen en ben achteraf blij dat het geen Dafje was. Tussen de middag kwam hij zo nu en dan thuis met de Mercedes. Mijn vader was iemand die nogal autoriteitenvrees had, en vandaar het op een voetstuk zetten van zijn baas. Het volgende moet een groot autoriteiten-trauma voor hem geweest zijn, het enige auto-ongeluk in zijn leven kwam omdat een politieauto hem van links in de flank reed, er was geen persoonlijk letsel maar geestelijk moet de man helemaal in de war zijn geweest omdat de schuld bij de wetshandhaver lag.
Op een middag kwam hij thuis met de Mercedes met in de kofferruimte een verroest oude jongensfiets. Het was een restauratieproject wat hij voor de baas moest opknappen, die had ook een zoon van mijn leeftijd en mijn vader was een handige kloot en kon zo wat bijverdienen. We waren zo klein behuisd dat het restaureren in de woonkamer moest gebeuren en of soms in de keuken. Na het werk werd de fiets gedemonteerd en elk onderdeel werd afzonderlijk opgeknapt. Weken heeft die grap geduurd en zo nu en dan was mijn hulp vereist, ik was namelijk net zo groot en oud als het zoontje van de baas………

Dat voordeel werd aangegrepen om mij te laten passen of het zadel hoog genoeg was en het stuur wel recht stond enz. De fiets werd in de keuken mooi blauw gelakt en het resultaat was alsof hij gespoten was. De fiets vorderde zijn eindstadium en ik werd met de dag jaloerser op dat rotventje van de baas, die ik overigens niet kende maar ik had bij voorbaat al een hekel aan dat jong. Alles was als nieuw aan de fiets en het stuur glom als een “tiet” zoals mijn vader dat uitdrukte. Ik was trots op het feit dat die ouwe dat zo goed had gefikst. De fiets werd op een middag weer in de Mercedes geladen en verdween uit ons kamerbeeld, alleen de lak-geur bleef nog dagen hangen. Ik kan de geur zo herkennen al is het meer dan vijftig jaar geleden. Soms komt het tegenwoordig nog wel eens voorbij als Ingrid haar nagellak verwijderd, dus ik vermoed dat de lak wel een vleugje aceton heeft bevat. Het is echt een feit dat de geuren uit je jeugd je zo goed bijblijven…….

Ik had er laatst nog een gesprek over met mijn zoon Tim (hij heeft nu zelf ook twee kinderen) dat geur essentieel blijkt te zijn bij herinneringen, spruitjeslucht associeer ik met portieken in een stad of meer logisch de zilte zeelucht met mijn geboorte streek Zeeland. Ik vroeg Tim of hij ook zulke geur herinneringen had en die had hij zeker : “ De geur van die plantenkassen in Turkije toen we daar op vakantie waren ”antwoordde hij “ Ik ruik het soms nog, als ik een bepaald soort kruid gebruik bij het koken”. Ik wist gelijk waar hij op doelde. We waren die dag namelijk van het padje af (verdwaald) en hebben uren langer moeten lopen dan de bedoeling was, midden in het kale niets bij veertig-vijftig graden. We waren niet eens voorbereid op die wandeling, geen water geen eten.
Een lief oud vrouwtje in een schamel huisje naast de kassen was degene die ons liet uitrusten en thee en eten presenteerde. Dat is dus belangrijk voor je memorie, een min of meer heftige gebeurtenis doet je een geur onthouden en andersom.

“De geur van zelfgemaakte appeltaart als we een verjaardag te vieren hadden” vervolgde Tim, ook de verjaardagen zelf, kan ik nog wel wat van herinneren”. Het woord verjaardag deed mij opschrikken,   “O ja, binnenkort is jou jongetje Jairo jarig, weet je al wat je het ventje gaat geven?”. Hij zat te denken aan een trampoline daar had Jairo al zolang om gezeurd. Het was iets wat hij heel graag wilde hebben, en Tim was er eigenlijk wel blij om. Tegenwoordig zitten ze meer met en achter een computer te spelen dan buiten. Toch mocht Tim daar niet over klagen Jairo is een echte avonturier en speelt nog veel buiten, desnoods alleen! Het is maar hoe je ze opvoed en “ van een appelboom vallen geen peren”  Tim zelf was ook een buitenkind. Daar zijn ook nadelen aan verbonden want we zijn met hem meer naar de dokter en eerste hulp gemoeten dan naar een pretpark of speeltuin. Het zat niet in zijn aard om voorzichtig te zijn, ik ben achteraf blij dat wij hem toen geen trampoline hebben gegeven hij zou op één of ander balkon of tuin van de buren zijn beland…

Wat voor cadeaus hij kreeg kon Tim zich niet goed meer herinneren, wel dat ik een keer met zijn  verjaardag al zijn vriendjes had uitgenodigd voor een survival weekend in de Franse Ardennen. Deze gebeurtenis staat niet alleen in Tim zijn geheugen gegrift ook zijn vriendjes hebben toen naar hun idee een spektakel weekend gehad. Het was ook eigenlijk best bijzonder om met vijf kinderen zonder hun ouders maar wel met terdege opgeleide mensen een weekend in de natuur te vertoeven als ze nog maar rond de negen a tien jaar zijn. Zelfs nu ze ruim in de dertig zijn en ik kom nog wat van die jongens tegen als ik in Nederland op het dorp ben, refereren ze er aan. Kanovaren, rots klimmen, abseilen, en vooral een nachtwandeling was voor die leeftijd een mega spannende gebeurtenis. De meester van de lagere school heeft later in dat jaar nog een survival-run moeten uitzetten vanwege de enthousiaste verhalen van Tim zijn vriendjes

“Kan jij je nog verjaardagen herinneren en wat je kreeg? “ vroeg Tim aan mij…                                  Ik werd even stil van die vraag en antwoordde ; “Ja Tim, ik ben nu ruim zestig en kan het mij nog als de dag van gisteren herinneren” Ik begon wat zachter te praten en kreeg warempel een brok in mijn keel ; “ Het was mijn achtste of negende verjaardag dat weet ik dan weer niet meer precies, ik kwam na een nacht weinig slapen op de ochtend van mijn verjaardag beneden en merkte op de trap al een geurtje op dat ik even niet thuis kon brengen, bij het openen van de kamerdeur stond daar een blauw gelakte fiets met een stuur dat glom als een “tiet” ik zakte op de drempel door de knieën en heb minuten lang gehuild van verwarring en vreugde voor ik de fiets durfde aanraken….. en zelfs nu voel ik weer tranen opwellen omdat ik weet wat die ouwe ervoor heeft moeten doen …om mijn verjaardag onvergetelijk te maken. 

Groet Ferrie

 



zondag 10 december 2017

De Bull


Regelmatig brachten we onze vakanties door op het Afrikaanse continent. De ouders van mijn vrouw (toen vriendin) hebben er jaren  gewoond en Ingrid is er geboren (toenmalig Rhodesië) en dat was voor mijn aanstaande schoonvader reden om mij kennis te laten maken met Afrika. Eenmaal met dat virus behept laat het je nooit meer los. Landen als Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zambia, Zimbabwe, Kenia en Tanzania blijven je hele leven bij. De eerste reis trokken we door Zuid-Afrika met een camper en toekomstige schoonouders. Ze  waren niet alleen fijne schoonouders maar droegen ook de kosten.  Nadat ik met Ingrid getrouwd was probeerden we zoveel mogelijk toch weer die kant uit te gaan waar veel sparen aan vooraf ging. Het was nu eenmaal ons ding en de geweldige natuur in Afrika riep ons om de zoveel jaar terug. We probeerden wel reizen te plannen maar gingen ook regelmatig op de bonnefooi voor het avontuur……

Ingrid en ik zijn gezegend met drie zonen en ook gestraft als je de vakantiekosten rekent. We vonden het belangrijk dat ze ook een andere wereld leerden kennen en met name de volkeren en natuur van Afrika, zelfs vrienden konden we interesseren voor zulke reizen. We huurden dan wat gidsen in, waaronder een kok en met enkele landrovers trokken we door het land van keuze. Ik moet u niet vertellen dat de jongens zulke avonturen geweldig vonden. Het zijn toch altijd spannende reizen en dan is het een veilig gevoel dat je met inheemse mensen rond reist die het land en de gewoontes kennen. Na het verstrijken van jaren en opdoen van ervaringen durfdem we zelf wel de onderneming te organiseren ondanks het feit dat ik wel eens verdwaald ben en er wel eens bijna op ons geschoten was in het verleden. We huurden vanuit Nederland een 4x4 auto met dak-tent en een tentje en zette een route uit door verschillende landen vanuit Zuid-Afrika……

Er zit een tijdsspanne van vier jaar tussen onze jongens en dat geeft een leuk beeld van hoe verschillende leeftijden zo’n reis beleven. Deze maal ging onze middelste niet mee, hij had er voor gekozen om een jaar door Australië te trekken en dat is ook niet verkeerd om levenservaring op te doen. En zo trokken wij gevieren door Namibië Botswana en Zambia.
 De 4x4 is van alle gemakken en ongemakken voorzien,
zoals een koelkastje (die het de helft van de tijd niet deed) een gasstel, watertank en een dubbele brandstoftank. Zo was het een kwestie van proviand inslaan en gaan met die banaan. De oudste, Wauter (drieëntwintig), Ingrid en ik hadden een rijbewijs dus we deden elk ons deel, op afgelegen gebieden was het Bennie (vijftien) die wel eens mocht rijden omdat een jongen nu eenmaal een jongen is. Steden hadden niet onze voorkeur, wel dorpen en de bush en vooral het observeren van wilde dieren. We hadden ervaringen opgedaan met de eerdere reizen en konden aan het landschap zien welk wild we konden verwachten……..

Wat een feest en hoe bevoorrecht waren we om al dat moois te aanschouwen en mee te maken. We hadden afgesproken dat we om de beurt in de dak-tent en dan weer in het bij-tentje zouden slapen maar de jongens gaven elke nacht weer de voorkeur aan het bij-tentje omdat er minder spullen in werden opgeslagen  als het kamp opgeslagen werd. Ingrid en ik hadden wat meer werk om het bed in orde te maken en dat zal ook wel een reden geweest zijn voor de heren. De dak-tent is een ideale overnachtingsplek, uitklappen van de tent  is een fluitje van een cent, het opmaken van je bed is een gescharrel maar het comfort en veiligheidsgevoel maakt veel goed. De jongens plaatsten hun tent vaak dicht tegen de auto om communicatie met ons mogelijk te houden en waren vast bang dat wij hun veelvuldig geritst van de tent zouden missen. Elke dag is een nieuw avontuur maar ook elke avond is een evenement, één avond die we nooit meer vergeten wil ik u beschrijven………
We reden van noordelijk Namibië om drie uur Botswana in om daar een kamp op te slaan Ik zal u de grens perikelen onthouden maar rond vijf uur reden we Botswana echt binnen en rond zes/zeven valt de duisternis in en voor die tijd wilden we een kampeerplek hebben. De hoofwegen voor zover je daar van kan spreken was ons ding niet dus we zochten een plek in de bush. Die was gauw gevonden een prachtige majestueuze boom  omringd met struikgewas markeerde onze kampeerplaats. We parkeerden de 4x4 en het bij-tentje onder de boom en het kamp werd in orde gemaakt met wat campingstoeltjes, een tafeltje en de BBQ prominent in het midden.  Het is niet altijd slim om in de bush vlees te eten maar de koelkast was weer eens uitgevallen en er lagen nog vier T bonesteaks in. Het was een vermoeiende dag geweest en het was heerlijk om van de zwoele avond te genieten. De steaks waren zo groot als de bekende stoeptegels uit Nederland (weet u het nog?) dus we hadden er een kluif aan.……

Plots klonk er achter ons geritsel gevolgd door een immense brul. Ik kan u verzekeren dat het dierenrijk beter op zijn kinderen past dan wij mensen, Bennie vloog het trapje op van de daktent  en ik in de boom, Ingrid achter die zelfde boom en Wauter stond met een opgeheven campingstoeltje klaar om de eventuele aanvaller een aluminiumallergie te bezorgen. Het liep met een sisser af we hebben geen leeuw of cheeta gezien. Na onze schrik te hebben verwerkt klonken de verwijten over en weer. Wij hadden elkaar in de steek gelaten, dat was een leermomentje, voortaan staan we voor elkaar was de conclusie. We dronken nog wat wijn en enkele biertjes en maakten ons op voor de nacht, het was een spannende avond geweest en dat had veel mentale kracht gekost . Ik vroeg de jongens of ze die avond niet liever in de dak-tent sliepen maar hun stoerheid overwon……
Nog half slaperig in de nacht schudde ik Ingrid wakker, ik had weer geritsel gehoord en omdat zij dichter bij de rits van de tent lag leek het me verstandig om haar even te laten gluren. Omzichtig en geconcentreerd ritste ze de tent een stukje open, het geritsel ging over in krakende en brekende takken die zo van onze mooie boom afgescheurd werden. We gluurden nu samen door het gaatje van de tent naar buiten en naast de auto en tussen het bij-tentje stond de grootste olifant die wij ooit gezien hadden. Hij leek uit te zoeken welke takken hij nu eens zou breken. Ik kan u melden dat als de T-bonesteak eerder geconsumeerd was, hij toen als diarree langs mijn been had gelopen. 
Ondertussen in het bij-tentje,
Het was Bennie die het eerste wakker werd van het kabaal en even met zijn hoofd onder het tentzeil naar buiten had gegluurd. Hij was zo slim om een hand op Wauter zijn mond te leggen zodat hij niet gelijk kon praten toen hij hem wakker maakte : ‘ Er staat een joekel van een bull naast onze tent ’ fluisterde hij in Wauters oor ‘ Waarom maak je me dan wakker’ fluisterde Wauter nadat zijn mond vrij was. ‘ Ja ik bang… jij ook bang! ’ was Bennie’s antwoord ‘ We hebben afgesproken dat we voor elkaar staan’. Wauter was in de veronderstelling dat Bennie een buffel bedoelde en scheen met zijn zaklantaren onder de tent door naar buiten, hij kon op nog geen vijftig centimeter afstand alleen een grote olifantspoot zien. ‘ Verdomme, dat geen buffel maar een olifant! ’ fluisterde Wauter met  paniek in zijn stem . ’Ik heb toch ook niet gezegd dat het een buffel was ’ zei Bennie. ’ik zeg dat er een  bull naast de tent staat! ‘ Voorzichtig kropen de jongens naar het einde van de tent hopend dat de olifant de tent  niet voor porseleinkast aanzag…


De olifant stapte omzichtig langs de tent van de jongens alsof hij wist dat zij er sliepen, sleepte een stuk boom mee met de precisie van een heftruckchauffeur, zonder ook maar iets van de auto of tent te raken en trok zich met veel gekraak terug in de struiken. Het is werkelijk ongelooflijk dat zo’n groot beest opgaat in wat struikjes en je echt niet meer ziet waar die gebleven is. Het ontbijt werd nog in het donker gemaakt, van slapen kwam de rest van de nacht toch niets meer. We hadden de BBQ maar weer aangestoken om een keteltje water te koken voor koffie en in een pannetje wat eieren te koken, om gas te sparen. We rilden nog na van de belevenis maar genoten van ons ontbijt, langzaam werd het licht …ergens klonk er weer gebrul maar geen van ons sprong op of raakte in paniek,        

Wauter merkte op: ‘ Als die ons bang wil maken moet die maar eens een nachtje in mijn tent komen slapen!’.


Groet, Ferrie

zondag 19 november 2017

Liefdes-mug


Na een seizoen gasten te hebben ontvangen en vermaakt in Portugal werd het weer eens tijd om mijn neus in Nederland te laten zien op uitnodiging van mijn zonen. Ze hebben gedrieën een huis gekocht om het na de verbouw weer te verpatsen. Ze verwachtten dat vader nog het één en ander aan hun plannen kon toevoegen gezien mijn klusverleden. Zelf zijn ze ook niet onervaren ze hebben allen hun eigen woning gebouwd. Ze wonen dicht bij elkaar en twee zelfs in dezelfde straat. De oudste 36 jaar (sportinstructeur bij defensie) de middelste 32 jaar (between jobs omdat meneer Phillips de starterproductie voor Tl’s in een ander land heeft onderbracht) en de jongste 28 jaar (onderhouds- monteur). Het zijn broers die het goed met elkaar kunnen vinden en samen door één deur kunnen. Ze willen wel hetzelfde! maar zijn natuurlijk niet hetzelfde. Om ze even te typeren een voorbeeldje: gesteld dat ze gedrieën getuigen zijn van een meisje dat op straat van haar kinderfietsje lazert, dan zou de oudste reageren met de woorden: ”Met vallen en opstaan wordt je groot, hup fietsen” de middelste met “ Ach meisje je hebt je toch geen pijn gedaan?” en de jongste met “Je kan al aardig vallen nu nog leren fietsen!” ……dit moet wel een team zijn om iets samen te doen.
Deze jongens hebben van vader niet veel meer te leren ondanks dat ik tegen beter weten in nog alsmaar commentaar geef. Ze hebben afgesproken om alles democratisch te beslissen als er geen directe overeenstemming mocht zijn over wat en hoe iets zou moeten gaan. Hun partners (Bij toeval vrouwen) hebben geen stem! volgens de oudste om: “het werk niet op te houden”, de middelste stelt “om ruzie te voorkomen” en de jongste zijn argument was “Ik kan uren luisteren naar vrouwen zonder stem ”.      
Ik (en mijn vrouw) hebben er alle vertrouwen in dat ze het tot een goed einde gaan brengen. Mijn adviezen en beschouwingen werden gewaardeerd en als waardevol bestempeld, voor de rest voelde ik me net als hun partners. De oudste had vakantie genomen om samen met vaders lekker te verbouwen. Ik fungeerde meer als wandelende gereedschapskist dan als bouwer maar die rol beviel me wel. Ik verzorgde de koffie en lunch en had met hem en de broers heerlijke bouwweken. Ook de nog niet besproken nieuwtjes en familie roddels passeerden de revue zodat ik mijn vrouw (Ingrid) bij terugkomst in Portugal ook weer wat kan melden.

Hoe leuk het ook is om je zonen en je vrienden weer te zien en ik spreekwoordelijk “overal op tafel kan schij….” en welkom ben, is het verlangen naar mijn nieuw uitgezet leven in Portugal met Ingrid groot. Na twee weken heerlijk samenzijn is het “thuis zijn” toch echt Portugal. De oudste zijn manier van afscheid nemen is van ; “Pa bedankt ik vond het fijn dat je er weer was we zijn lekker opgeschoten” de middelste omhelsde mij alsof ik hem nooit meer zou zien en zei: “Ik kom snel weer bij jou langs hoor Pa” en de jongste deed zijn duit in het zakje met de woorden; “ Kop op pa, ik weet dat je mij gaat missen” en hij was degene die me naar het vliegveld bracht. 

Het is misschien wel goed dat je eens een paar weken per jaar van huis bent, je waardeert weer wat je als normaal ervaart. Ik keek er dan ook weer erg naar uit om in mijn eigen bed te slapen en dat mijn gedrag waaronder eens boeren en een per ongeluk een wind laten niet alsmaar bekritiseerd wordt, hoe belangrijk kunnen kleine dingen zijn.
Met de reis naar Portugal werd het verlangen steeds groter om maar thuis te zijn. In het vliegtuig en trein begon ik in de vrouwen “mijn” Ingrid te zien maar eerlijkheidshalve kwam hun leeftijd niet boven de vijventwintig-dertig en waren het ook niet de lelijkste. Ingrid is toch beduidend ouder (maar zeker zo aantrekkelijk ) kun je nagaan wat verwijdering van je liefje met je doet. Ik overdacht dat ze toch wel heel veel voor me betekent en dat ik daar eens wat vaker bij moet stilstaan. Soms is dat zo moeilijk wanneer je bijvoorbeeld denkt of vind dat ze dingen zegt of doet wat je niet bevalt, het ontlokt soms een scheldwoord of een grimmige bui en dan is er even een moment dat je niet aan liefde denkt. Meestal betreft het onzinnige kleine meningsverschillen die je met vooraf niet te snel reageren kan afdoen als een kleinigheidje. Het voorbij gaan van de vrouwen terwijl ik op de trein aan het wachten was in Porto bij dertig graden had mijn liefde en verlangen alleen maar vergroot…naar huis, naar huis!

Deze keer begin ik weer opnieuw om onszelf nog gelukkiger te maken. Na thuiskomst en mijn verhaal gedaan te hebben hoe het met de jongens ging keuvelden we nog wat en was een drankje op zijn plaats. Ik werd steeds verliefder en verlangde om naar bed te gaan en lekker tegen haar aan te kruipen. Het zal niemand verbazen dat met deze verliefdheid de liefde maar eens bedreven moest worden. Nee het was deze keer geen ongerepte vrijpartij om aan je mannelijke behoeftes te voldoen die ik voor ogen had, het moest een teder en liefdevol moment worden. Na een douche en mezelf extra gesoigneerd te hebben was het moment daar om ter bed te gaan. Ik kroop dicht tegen haar aan en begon haar te kussen. Met de hoop er een liefdevolle reactie op te krijgen. Echt mannen of vrouwen het wordt echt wel gevoeld of het puur eigen bevrediging betreft of echte liefde en tederheid. 
En geloof het of niet mijn toenadering werd echt beantwoord met de opmerking:…. “ Ik hoor een mug!”…..

Ik probeerde haar gerust te stellen door op te merken dat de muggen in dit jaargetij niet meer steken omdat het mannetjes betreft. Ze was er niet gerust op en vond dat die dood moest, het licht ging aan en de muggenjacht begon. We lagen op ons rug te luisteren wanneer het muggenkreng voorbij kwam. U kent het waarschijnlijk zelf, je hoort het maar ziet niets en als je hem ziet is het een flits, pas als hij ergens land kun je hem waarnemen. Ze had hem ontdekt spoedde het bed uit en probeerde hem te verschalken met een vliegenmepper die nu de functie muggenmepper had aangenomen. Mis….en de mug liet zich niet meer zien of horen. Het licht ging weer uit en we namen onze slaapposities weer in met dit verschil dat we scherp waren gefocust op een “muggenzoem”. Ik had recuperatie tijd nodig om het spel opnieuw te beginnen. Het moment dat ik het weer aandurfde zoemde de mug in mijn oor waarna ik bruusk op mijn oor sloeg en Ingrid die in het donker toenadering zocht haar met mijn elleboog bijna knock-out sloeg.
Dat was dat, ik kon mijn amoureuze intentie wel vergeten op het troosten van een elleboogslachtoffer na. 

Ondanks mijn teleurstelling omdat het weer niet liep zoals ik wilde was het maar beter om te gaan slapen. Hoe een klein insect zoveel invloed op het verloop van een voorgenomen liefdesavond kon hebben was wat me ontstemt deed raken en zelfs een beetje kwaad. Of was het een teken wat ik al eerder geopperd heb dat die mug model staat voor een onzinnig klein ding waaruit zomaar een ruzie kan ontstaan en ik voortaan mijn teleurstelling maar moet leren beheersen en …….van een mug geen Olifant moet maken.

Groet Ferrie